من راز شبگردي باد را ميدانم .

او خبرچين كوچه هاى تو در توست.

باد،

هر شب زمان را مي شكافد و تاريخ را مي جورد از قرن ها پيش تا همين ديروز.

او به ياد دارد كه پيلتن چگونه پير و نحيف شد .

با چشم خود ديد كه نهال ها چگونه قد كشيدند و سروها چطور سوختند!

و هر بار كه از لا به لاى طرّه ى دلدار گذشت تارهاى سفيدش را شمرد.

باد اين بازى كهنه ى روزگار را مي شناسد.

از آن روز كه رها و بي سرزمين دشت ها را قُرُق مي كرد تا امروز كه لا به لاى برج ها و باروها خسته و فرتوت پرسه اى بي رمق مي زند.

لابد خودش هم ميداند پير شده كه امشب به گوشم مي خوانْد مبادا در راه پله اى باريك ،

چند پله پايين تر از پيرزني از نفس افتاده حوصله ات سر برود !

يا به دستپاچگي پيرمردي پشت رُل اتوميبلش بخندي و نگاه شرمسارش را بار متلك كني .

كه روزگار به رايگان ،

به تو نيز خواهد بخشيد.